تکرار قهرمانی ایران: "نتایج مسابقات پرس‌سینه 2009 آسیا"

[god of war]

چهارمین دورة مسابقات پرس سینه قهرمانی آسیا در ایالت پنجاب هندوستان با 11 کشور شرکت‌کننده برگزار گردید.
تیم ملی پرس سینه ایران که قهرمانی آسیا را در سال‌های گذشته یدک می‌کشید توانست بار دیگر از عنوان قهرمانی خود دفاع کند.
در این رقابت‌ها تیم پرس سینه میهنمان در رده‌های سنی نوجوانان، بزرگسالان و پیشکسوتان به مقام قهرمانی دست یافت و در ردة سنی جوانان با کسب 3 مدال طلا، یک نقره و یک برنز در مقام دوم ایستاد.
در رده سنی پیشکسوتان 49ـ40 سال تیم ایران اول، تیم ژاپن دوم و تیم هندوستان در جایگاه سوم قرار گرفت.
همچنین تیم ایران با یک شرکت‌کننده در ردة سنی 59ـ50 سال نتوانست به مدال طلا دست یابد.
نتایج انفرادی رده‌های سنی بزرگسالان و جوانان به شرح زیر می‌باشد:
رده سنی بزرگسالان:
90 کیلوگرم: مجید بزرگی (نقره)
100 کیلوگرم: یونس ارجمندفر (طلا)، مهدی آراسته‌فرد (برنز)
110 کیلوگرم: سید صامد قریشی (نقره)، مجید شهنواز (برنز)
125 کیلوگرم: مهراب ملکی (طلا)، مصطفی محمودوند (نقره)
125+ کیلوگرم: مصطفی پرورش (طلا)
ردة سنی جوانان:
60 کیلوگرم: خسرو رستمی (طلا)
5/67 کیلوگرم: عبدالحسین گمه (طلا)
75 کیلوگرم: داود ساعد (طلا)
5/82 کیلوگرم: ناصر کاشی (برنز)
90 کیلوگرم: حمیدرضا قنبری (نقره)
در نهایت تیم ملی پرس سینه ایران با کسب 17 مدال طلا، 5 نقره و 4 برنز توانست به مقام قهرمانی این رقابت‌ها دست یابد و تیم‌های قزاقستان و ژاپن به ترتیب در جایگاه دوم و سوم قرار گرفتند.

[god of war]

گفت‌وگوی هفته گذشته علی تبریزی با هفته‌نامه «بشیر»، حرف و حدیث‌های بسیاری به دنبال داشت. قهرمان 2008 جهان در این گفت‌وگو حرف‌هایی جنجالی بر زبان آورد و به کمیته فنی تاخت که متعاقب آن، کمیته فنی فدراسیون پرورش‌اندام، نمابری به دفتر نشریه ارسال کرد که متن آن در ادامه می‌آید:
در ارتباط با مصاحبه‌های آقای علی تبریزی با نشریه بشیر که گفته بودند، من اعضای کمیته فنی را به رسمیت نمی‌شناسم و طرف صحبت من رئیس و نایب رئیس فدراسیون می‌باشند، باید در جواب ایشان گفت که همین اعضای کمیته فنی بودند که شما و دیگر اعضاء تیم ملی را انتخاب و تأیید نمودند و به این جایگاه رسانده‌اند! و این یکی از مهم‌ترین و اصلی‌ترین وظیفه کمیته فنی می‌باشد. همانطور که با حکم و نظر همین اعضای کمیته فنی شما را از شرکت در مسابقات پاتایای تایلند به دلایلی که خودتان پشت پرده خوب می‌دانید محروم شدید و کسانی را که شما به عنوان کمیته فنی نمی‌شناسید و قبول ندارید، یک یک معرفی می‌کنیم تا بهتر بشناسید.
1ـ سهراب سرابی رئیس کمیته فنی، قهرمان آسیا و جهان، داور بین‌المللی و قهرمان پیشکسوتان و یکی از پیشکسوتان این ورزش و ناجی این ورزش از فدراسیون وزنه‌برداری بوده و از اولین مربیان و مشوقان و الگوی شما و از همه مهمتر همشهری شما!
2ـ کامران علیشاهی دبیر کمیته فنی، رئیس قبلی کمیته داوران، پیشکسوت و قهرمان کشورهای اروپائی و یکی از زحمتکشانی که تلاش و کوشش بسیار نمود تا رضایت مسئولین فدراسیون و سازمان را جلب نماید تا شما را که چندین سال زیر پرچم کشور قطر روی صحنه می‌رفتید، دوباره به تیم ملی ایران بازگردید.
3ـ آقای احد عبادی عضو دیگر کمیته فنی و پیشکسوت و یکی از بهترین مربیان کشور که به حق او برای تمام قهرمانان آسیا و جهان کشورمان از بدو تأسیس این رشته ورزشی تاکنون شبانه‌روز زحمت کشیده و قهرمانان بنامی را به جهان معرفی کرده!
4ـ عضو دیگر کمیته فنی آقای غلام صادقی می‌باشد که بر هیچ کس شخصیت برجسته این قهرمان جهان پوشیده نیست و با زحمات شبانه‌روزی هیچگاه یاران ورزشی خود را تنها نگذاشته.
5ـ قهرمان نام‌آشنا و محبوب و محجوب این ورزش و عضو کمیته فنی و سرپرست تیم‌های ملی و پیشکسوت و یکی از ستون‌های پرورش‌اندام که وجودش همیشه باعث افتخار و برکت برای این ورزش بوده، کسی نیست جز حمزه هوشمند که با درایت و سختکوشی خود در اردو باعث شده که تا قهرمانان با خیال راحت و آسوده و به دور از هر گونه دغدغه فکری به مسابقات اعزام شوند.
حال آقای تبریزی اکنون که اعضای کمیته فنی را خوب شناختید و از اینکه اظهار داشتید که به شرطی به تیم ایران آمدم که تنها با رئیس و نایب رئیس سر و کار داشته باشم! که این مورد برای رئیس و نایب او جای سئوال است! متأسفیم!
ضمناً شما مطرح کرده بودید که برای آماده‌سازی مسابقات آسیائی به پشتوانه مالی و امنیت شغلی نیاز دارید، مگر خون شما با رنگ خون دیگر قهرمانان چه فرقی دارد؟ مگر آنان هزینه آماده‌سازی ندارند، شغل، همسر و خانواده ندارند؟ تنها شما این مشکلات را دارید؟ خواسته‌های شما تمامی بجا می‌باشد ولی ای کاش این سنگ‌ها را برای همه قهرمانان به سینه می‌زدید! حال که شما، از سال 2001 به بعد در هیچ یک از مسابقات داخلی ایران شرکت نکرده‌اید، تا بدانید که ما در ایران حداقل ده‌ها علی تبریزی پرورش داده‌ایم و دلیل آن یک بار شرکت نکردن شما در مسابقات و دیدید که چگونه یک نفر گمنام به نام حسن رهنمائیان قهرمان قهرمانان با حضور اکثر قهرمانان آسیا و جهان شد؟!
در پایان قبول داریم شما جزء افتخارات این ورزش هستید. لطفاً از این به بعد مرام پهلوانی را پیشه کنید، چرا که قهرمانی همیشه پایدار نیست و قضاوت را به عهده کلیه ورزشکاران این رشته و کل خانواده بزرگ پرورش‌اندام واگذار می‌نماییم.
سهراب سرابی

[god of war]

حالا که هر 2 مسابقه آسیایی اورنگ‌آباد و پاتایا تمام شده، می‌توان این حرف را مطرح کرد که مسابقه پل‌چوا نسبت به آنچه که رافائل برگزار کرد، بیشتر به «مسابقه قهرمانی آسیا» شبیه بود. در اورنگ‌آباد، همه‌چیز خلاصه شده بود به ژاپن، کره جنوبی، یک نفر از قطر و بحرین و چند سیاهی لشگر. اما در پاتایا، پل‌چوا به هر شکل توانست به صورت مصنوعی قریب به 30 کشور آسیایی را دور خود جمع کند. در واقع اگر فاکتورهایی نظیر «تعداد شرکت‌کنندگان»، «تعداد کشورهای حاضر»، «سوابق قهرمانی شرکت‌کنندگان» و «سطح کیفی اوزان مختلف» را معیار قرار دهیم، مسابقه آسیایی پاتایا در مرتبه‌ای بالاتر از اورنگ‌آباد قرار می‌گیرد و فدراسیون تصمیم درستی برای ترجیح‌دادن پاتایا گرفت. اما خوش‌باورانه است اگر بپذیریم در مسابقات جهانی هم‌چنین اتفاقی رخ می‌دهد.
همانطور که می‌دانید امسال 2 مسابقه جهانی توسط 2 تشکیلات مجزا برگزار می‌شود. یکی همان مسابقه جهانی مشهوری که شصت و سومین دوره آن توسط ifbb در دوحه برگزار می‌شود و دیگری مسابقه‌ای به میزبانی دوبی و تحت نظر تشکیلات نوپای wbpf که صاحبان آن اسامه‌الصفار امارات و پل‌چوای سنگاپوری هستند. wbpf برای اینکه ifbb را از پای درآورد و در اولین دوره مسابقاتش، رونق ایجاد کند برای قهرمانان هر وزن جوایز نقدی تعیین کرده اما بعید است این جوایز هم اعتبار مسابقات فدراسیون جهانی را خدشه‌دار کند و ناگفته پیداست که مسابقه ifbb به واسطه قدمت و اصالتش ارزش و اعتبار به مراتب بیشتری خواهد داشت.
اسامه و پل‌چوا شاید بتوانند برای اولین دوره مسابقه‌شان، شرکت‌کنندگانی از قاره‌های دیگر را راضی به حضور در دوبی کنند اما هیچ تضمینی نیست که این میهمانان فراخوانده شده از گوشه و کنار جهان، همان قهرمانان نام‌آشنا و مطرح سال‌های گذشته باشند.
در واقع می‌توان اینگونه استنباط کرد که مسابقه دوبی، یک مسابقه نمایشی برای قدرت‌نمایی گروه ناراضی از ifbb است که به واسطه آن بتوانند در سال‌های آینده جایگاه مستحکم‌تری پیدا کنند اما اگر دنبال مسابقه واقعی قهرمانی جهان می‌گردیم، باید آن را در دوحه جستجو کنیم.
از شواهد و قراین اینگونه برمی‌آید که تیم ملی پرورش‌اندام ایران در صورت موافقت شورای برون‌مرزی، پاییز امسال رهسپار دوبی خواهد شد، چرا که فدراسیون در دو راهی «پل چوا ـ رافائل»، گزینه اول را انتخاب کرده. یکی از تبعات موافقت و همراهی با پل چوا همین است؛ کناره‌گیری از مسابقات واقعی قهرمانی جهان و حضور در مسابقه‌ای که مهم‌ترین ویژگی‌اش جایزه 5 هزار دلاری قهرمان است.

[god of war]

تیم هرمینکا در 3 رده جوانان – بادی کلاسیک – بزرگسالان پرورش اندام با دریافت 17 مدال چشم‌ها را خیره کرد. شرکت هرمینکا که با مدیریت مصطفی دین محمدی قهرمان سابق کشور برای کمک به رشته ورزشی پرورش اندام و مساله اسپانسری موفق عمل کرده این بار با اسپانسری تیم موفق و نامی ایران محمود ساوالان و اعضای تیم او باز هم افتخاری برای این شرکت و ابتکار جدید برای سایر شرکت‌های مکملی و دستگاه‌های بدنسازی... کرد و نشان داد همیشه پیش‌قدم است. محمود ساوالان که همیشه ناملایمات و غرض‌ورزی‌ها را با کار و پشتکار خود جواب می‌دهد این بار نیز جبران مافات کرد. شرکت هرمینکا از تک‌تک اعضای تیم چه درجوانان و چه در بادی کلاسیک و پرورش اندام کمال تشکر را دارد و چون مسابقات تهران نتایج تیمی نداشت با دادن جوایز و اعلام اسامی آن ورزشکاران تقدیر کرد و از مربی زحمتکش و مردمی آن محمود ساوالان و اعضای هیات مدیره شرکت و مسوولین برگزارکننده مسابقات، داوران، و سایر قهرمانان و پیشکسوتان قدردانی و تشکر کرد که خالق یک روز خوب در تهران شدند. با آرزوی موفقیت برای این عزیزان در مسابقات آتی و سلامتی تمام جامعه ورزشی.
در آخر از نکات جالب تیم پرورش‌اندام هرمینکا به دست آوردن 10 مدال توسط 10 نفر تیم پرورش‌اندام آن بود. محمود ساوالان نیز از تمام کسانی که در مسابقات وی را مورد تشویق قرار دادند و شرکت هرمینکا و مدیریت محترم آن و پیشکسوتان و مسوولین تقدیر و تشکر کرد.


رده جوانان پرورش‌اندام تیم هرمینکا
55- محمد شکیب (اول) – طلا
60- فرشید محمدی (اول) – طلا
65- علی مهرانی (اول) – طلا
(70+) – امین پیرایی (اول) – طلا
(70+) – مهرداد جبلی (سوم) – برنز
سایر شرکت‌کنندگان جوانان
(70-) - شاهرخ سهیلی – محمد کیاست – نقره

بادی کلاسیک
175- احمد ذهبی – نقره
175- امیر حسنی – چهارم
180- مهران خادمی (سوم) – برنز
(180+) – حامد هانی و فاضل یزدانی – طلا

بزرگسالان
55- اسماعیل کریمی – برنز
60-
65- رضا حمیدی (اول) – طلا
70-
80- آبتین هفتمی (سوم) – برنز
75- اکبر سلگی (سوم) – برنز
80- حسین شیبانی (اول) – نقره
80- مهدی فروغ (دوم) – نقره
90- عباس یوسفی (سوم) – برنز
100- رضا فیضی (دوم) – نقره
(100+) - عدنان حکیمی (دوم) – نقره
مدیریت شرکت هرمینکا
سرمربی محمود ساوالان

[god of war]

قرار بود مسابقات آسیایی پاتایا آخرین میدان آماتوری علی تبریزی باشد. قرار بود قهرمان قهرمانان جهان، با طلایی که برای ایران کسب می‌کند وداعی پرافتخار داشته باشد. قرار بود علی تبریزی تنها بدنساز تاریخ آسیا باشد که در 4 وزن مختلف صاحب مدال می‌شود اما مجموعه اتفاقاتی که در تایلند رخ داد، همه این «قرار بود»‌ها را فنا کرد.
ابتدا شنیده شد که تبریزی به دلیل مصدومیت در وزن‌کشی شرکت نکرده، اما نامه کمیته فنی حاکی از آن است که او می‌خواستند در وزن 100+ کیلو شرکت کند اما کادر فنی تیم ملی اصرار به حضور او در وزن 100 کیلو داشته است. این موضوع از چند منظر قابل بررسی است.
اول: علی تبریزی با حضور در پاتایا، ریسک محرومیت از مسابقات حرفه‌ای را به جان خرید. خبر حضور در این مسابقات آنقدر غیرمنتظره بود که سایت فدراسیون آسیا و فدراسیون تایلند به انعکاس وسیع آن پرداختند و حتی پل چوا، علی تبریزی را «پسر آسیا» نامید. به عبارت بهتر او برای عدم حضور در مسابقات آسیایی به دنبال بهانه‌جویی نبود چرا که او به لحاظ شخصیتی اهل رودربایستی نیست و اگر به فرض می‌خواست بهانه‌ای پیدا کند، در همین تهران از حضور در مسابقات آسیایی انصراف می‌داد.
دوم: در نامه کمیته فنی به «اهمیت ندادن علی تبریزی به قوانین جاری اردو» اشاره شده است. او تنها ملی‌پوشی بود که در جلسات بازبینی درون اردویی حضور نمی‌یافت، در تمرینات جمعی شرکت نمی‌کرد و توصیه‌پذیر نبود. این چیزی نیست که مربوط به امروز و دیروز باشد. سال گذشته هم علی تبریزی چنین روشی را پیش گرفته بود و در مسابقات جهانی هم کسی نمی‌دانست او در چه وزنی روی صحنه می‌رود. در واقع علی تبریزی با همین شرایط پذیرفته شده بود و اگر قصوری باشد، متوجه مسئولانی است که از همان ابتدا شرایط خاص علی تبریزی را به درست یا غلط پذیرفته بودند.
سوم: علی تبریزی با حضور نیافتن در پاتایا چیزی را از دست نداد. تیم ملی هم از غیبت او متضرر نشد. اما آنچه که در تایلند اتفاق افتاد، ساختار تیم ملی پرورش‌اندام را متوجه یک نقطه ضعف بزرگ کرد و آن عدم حرف‌شنوی مطلق ملی‌پوشان از اعضای کادر فنی است. این نقطه ضعفی است که در سایر رشته‌ها وجود ندارد. همانطور که هادی ساعی با کلکسیونی از افتخار و مدال مجبور است در اردوی شبانه‌روزی تیم ملی بماند. تفاوت پرورش‌اندام و تکواندو در این است که رزمی‌کاران هیچگاه «خشت اول» را کج نمی‌گذارند.